Η γυναίκα μου μού πρότεινε να
> > βγω με άλλη γυναίκα.
> >
> > ‘Γνωρίζεις πολύ καλά πως την
> > αγαπάς’ μου είπε μια μέρα
> > ξαφνιάζοντάς με.
> > ‘Η ζωή είναι πολύ σύντομη,
> > αφιέρωσέ της χρόνο.’
> >
> > ‘Μα εγώ ΕΣΕΝΑ αγαπώ’ της
> > είπα έντονα.
> > ‘Το ξέρω.. Εξίσου όμως αγαπάς κι
> > εκείνη.’
> >
> >
> > Η
> > άλλη γυναίκα, την οποία η
> > γυναίκα μου ήθελε να επισκεφθώ,
> > ήταν η μητέρα
> > μου, χήρα εδώ και χρόνια. Όμως οι
> > απαιτήσεις της δουλειάς και των
> > παιδιών με ανάγκαζαν να την
> > επισκέπτομαι αραιά και που.’
> >
> > Εκείνο το βράδυ της τηλεφώνησα
> > και την προσκάλεσα έξω σε δείπνο
> > και μετά για κινηματογράφο.
> > ‘Τι συμβαίνει; Είσαι καλά;’ με
> > ρώτησε.
> >
> > Η μητέρα μου είναι από τους
> > ανθρώπους που εκλαμβάνει ένα
> > νυχτερινό τηλεφώνημα ή μια
> > αναπάντεχη πρόσκληση ως αρχή
> > κακών μαντάτων.
> >
> > ‘Νόμιζα πως θα ήταν καλή ιδέα να
> > περνούσαμε λίγο χρόνο μαζί’ της
> > απάντησα. ‘Οι δυο μας μόνοι… Τί
> > λες;’
> >
> > Σκέφθηκε λιγάκι και απάντησε:
> > ‘Θα το ήθελα πολύ.’
> >
> >
> >
> > Εκείνη
> > την Παρασκευή, καθώς οδηγούσα
> > μετά το γραφείο για να πάω να την
> > πάρω,
> > αισθανόμουν περίεργα. Ήταν ο
> > εκνευρισμός που προηγείται ενός
> > ραντεβού…
> > Και πώς τα φέρνει η ζωή, όταν
> > έφθασα στο σπίτι της, παρατήρησα
> > πως και
> > η ίδια ήταν φοβερά συγκινημένη!
> >
> > Με περίμενε στην πόρτα φορώντας
> > το παλιό καλό παλτό της, είχε
> > περιποιηθεί τα μαλλιά της και
> > ήταν
> > ντυμένη με το φόρεμα με το οποίο
> > είχε εορτάσει την τελευταία
> > επέτειο
> > του γάμου της. Το πρόσωπό της
> > χαμογελούσε, ακτινοβολούσε φως,
> > όπως το
> > πρόσωπο ενός αγγέλου.
> >
> > ‘Είπα στις φίλες μου ότι θα βγω
> > με το γιο
> > μου και όλες τους συγκινήθηκαν’
> > μου είπε καθώς έμπαινε στο
> > αυτοκίνητό
> > μου. ‘Δεν μπορούν να περιμένουν
> > μέχρι αύριο για να μάθουν τα
> > πάντα για
> > τη βραδυνή έξοδό μας.’
> >
> >
> >
> > Πήγαμε σε ένα εστιατόριο όχι από
> > τα καλά, αλλά με ζεστή
> > ατμόσφαιρα. Η μητέρα μου με
> > έπιασε από το
> > μπράτσο σαν να ήταν ΄Η Πρώτη
> > Κυρία της χώρας.΄
> > Μόλις καθήσαμε,
> > έπρεπε εγώ να της διαβάσω τον
> > κατάλογο με τα φαγητά. Το μόνο
> > που
> > ΄έπιαναν΄ τα μάτια της ήταν κάτι
> > μεγάλες φιγούρες.
> >
> > Μόλις έφθασα
> > στη μέση του καταλόγου, σήκωσα
> > το πρόσωπό μου. Η μαμά μου
> > καθόταν στην
> > άλλη άκρη του τραπεζιού και με
> > χάζευε. Ένα νοσταλγικό χαμόγελο
> > πέρασε
> > από τα χείλη της.
> >
> > ‘Εγώ ήμουν αυτή που σου διάβαζε
> > τον κατάλογο, όταν ήσουν μικρός,
> > θυμάσαι;’
> >
> > ‘Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να
> > ξεκουραστείς και να μου
> > επιτρέψεις να σου ανταποδώσω τη
> > χάρη’ απάντησα.
> >
> >
> >
> > Κατά τη διάρκεια του γεύματος
> > είχαμε μια ευχάριστη συζήτηση,
> > τίποτα το εξαιρετικό, απλά το πώς
> > περνάει ο καθένας μας κάθε μέρα.
> >
> > Μιλούσαμε για ώρες, που τελικά
> > χάσαμε την ταινία στον
> > κινηματογράφο.
> > ‘Θα
> > βγω μαζί σου την επόμενη φορά, αν
> > μου επιτρέψεις να κάνω εγώ την
> > πρόταση’ μου είπε η μητέρα μου
> > καθώς την επέστρεφα στο σπίτι.
> > Την
> > φίλησα, την αγκάλιασα.
> >
> >
> >
> >
> >
> > ‘Πώς πήγε το ραντεβού;’ θέλησε
> > να μάθει η γυναίκα μου μόλις
> > μπήκα στο σπίτι εκείνο το βράδυ.
> > ‘Πολύ όμορφα, σ΄ευχαριστώ.
> > Περισσότερο κι απ΄ό,τι
> > περίμενα.’ της απάντησα.
> >
> >
> >
> >
> >
> >
> >
> >
> >
> >
> > Μερικές μέρες αργότερα η μητέρα
> > μου ΄έφυγε΄ από ανακοπή της
> > καρδιάς. Όλα συνέβησαν τόσο
> > γρήγορα, δεν μπόρεσα να κάνω
> > τίποτα.
> >
> >
> >
> > Λίγο
> > καιρό μετά, έλαβα έναν φακέλο
> > από το εστιατόριο όπου είχαμε
> > δειπνήσει η
> > μητέρα μου κι εγώ. Μέσα είχε ένα
> > σημείωμα που έγραφε:
> >
> > ‘Το δείπνο
> > είναι προπληρωμένο. Ήμουν
> > σχεδόν βέβαιη πως δεν θα
> > μπορούσα να
> > παρευρεθώ, κι έτσι πλήρωσα για
> > δύο άτομα, για σένα και τη σύζυγό
> > σου.
> > Δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να
> > αισθανθείς τί σήμαινε εκείνη η
> > βραδιά για
> > μένα. Σε αγαπώ!’
> >
> >
> >
> >
> >
> > Εκείνη τη στιγμή
> > συνειδητοποίησα τη σπουδαιότητα
> > του να είχα πει εγκαίρως ‘ΣΕ
> > ΑΓΑΠΩ’.
> > Συνειδητοποίησα
> > ακόμη τη σπουδαιότητα του να
> > δίνουμε στους αγαπημένους μας το
> > χρόνο που
> > τους αξίζει. Τίποτα στη ζωή δεν
> > είναι και δεν θα είναι πιο
> > σημαντικό
> > από την οικογένεια σου. Αφιέρωσε
> > χρόνο σ΄αυτούς που αγαπάς, γιατί
> > αυτοί
> > δεν μπορούν να περιμένουν.
> >
> >
> >
> >
> >
> >
> >
> >
> >
> >
> >
> > Εάν ζει η μητέρα σου
> > ………. Απόλαυσε τη στιγμή.
> >
> > Εάν δεν ζει
> > …………………….. Να τη θυμάσαι.
> >
> > Εάν έχεις μητέρα
> > ……………. Προώθησε αυτό το
> > μήνυμα.
> > Αμέσως θα κάνεις κάποιον να
> > αισθανθεί κάτι για κάποια που
> > ξέχασε, για αυτό το υπέροχο ον
> > που αποκαλείται… ΜΗΤΕΡΑ!
> >
> >
> >
> >
> >
> >
> >
> > Και να θυμάσαι πάντοτε:
> >
> > Ο χρόνος ποτέ δεν συγχωρεί!
> >
> > Ούτε μπορεί να γυρίσει
> > πίσω.