Το όλο θέμα ξεκινά σε παλαιότερες εποχές, με την κατάργηση της δοτικής*
οπότε και γεννιέται η ανάγκη να βρεθεί νέα λύση εκεί που μέχρι πρότινος χρησιμοποιούταν η συγκεκριμένη πτώση..
Έτσι, καθημερινές φράσεις όπως π.χ. το "λέγεις μοι" παύουν να υφίστανται και η γλώσσα αναζητά έναν νέο τρόπο έκφρασης.
Στην Βόρειο Ελλάδα προτιμήθηκε η αιτιατική ενώ στην Νότιο Ελλάδα η γενική για να δώσουν (σε νεώτερα ελληνικά) "με λες" και "μου λες", αντίστοιχα.
Και οι δύο αυτοί τύποι είναι σωστοί καθώς χρησιμοποιούνται κανονικότατα μέσα στους αιώνες από τους Έλληνες.
Κατά μίαν άποψη η αιτιατική είναι πιο κοντά στην δοτική οπότε, όσο παράξενο και να ακούγεται, ο βορειοελλαδίτικος τύπος (με λες) θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι πιο δικαιολογημένος.
Ο βασικότερος λόγος που σήμερα η σύνταξη με γενική θεωρείται ορθότερη (μου λες) είναι μάλλον επειδή η Νότιος Ελλάδα απελευθερώθηκε πρώτη και η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε στο νέο κράτος ήταν αυτή που μιλούσαν σε εκείνα τα μέρη.
Σήμερα, ειδικά μέσω των μέσων μαζική ενημέρωσης, έχει καθιερωθεί γενικότερα ο τύπος με την γενική.
Το βέβαιο είναι πως έχει περάσει στο υποσυνείδητό μας ως ο ορθός τρόπος αν και αυτό όπως είδαμε δεν στέκει πραγματικά.
Παρεμπιπτόντως, δυο από τους λογοτέχνες που έχουν γράψει με τον συγκεκριμένο τρόπο είναι ο Κώστας Π. Καβάφης και ο Αθανάσιος Χριστόπουλος.
Ας μην ξεχνάμε το εξής σημαντικό: οι νοτιοελλαδίτες, που εκφράζουν τη δοτική μέσω γενικής λέγοντας "θα σου πω κάτι", "θα της δώσω κάτι", στον πληθυντικό διαπράττουν ακριβώς το "σφάλμα" που καταλογίζουν στα εκ Βορρά αδέλφια τους, και λένε: "θα σας πω κάτι", "θα τους δώσω κάτι".
Χρησιμοποιούν δηλαδή αιτιατική!
Επομένως, καθαρά από απόψεως ομοιογένειας, τα βόρεια ιδιώματα είναι πιο συνεπή διότι χρησιμοποιούν αιτιατική και στον ενικό και στον πληθυντικό." .=.=.=.=Το "με λες" είναι πράγματι ένας έγκυρος τύπος καθώς χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες από μια μεγάλη μερίδα Ελλήνων.
Αυτό θα πρέπει να καταλάβουμε πια όλοι και να αρχίσουμε να υποστηρίζουμε την κατά τόπους ιδιαιτερότητες και να πάψουμε να μιλάμε για "σωστό" και "λάθος" εκεί που απλά είναι διαφορετικό!
Προς αποκατάσταση της αλήθειας όμως, να διευκρινιστεί εδώ πως το συγκεκριμένο κείμενο δεν ανήκει στον Μπαμπινιώτη και μήτε έχει δημοσιευτεί σε έντυπη μορφή στο Βήμα ή αλλού. Πρωτοδημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο τον Οκτώβριο τού 2008 και συγκεκριμένα
οπότε και γεννιέται η ανάγκη να βρεθεί νέα λύση εκεί που μέχρι πρότινος χρησιμοποιούταν η συγκεκριμένη πτώση..
Έτσι, καθημερινές φράσεις όπως π.χ. το "λέγεις μοι" παύουν να υφίστανται και η γλώσσα αναζητά έναν νέο τρόπο έκφρασης.
Στην Βόρειο Ελλάδα προτιμήθηκε η αιτιατική ενώ στην Νότιο Ελλάδα η γενική για να δώσουν (σε νεώτερα ελληνικά) "με λες" και "μου λες", αντίστοιχα.
Και οι δύο αυτοί τύποι είναι σωστοί καθώς χρησιμοποιούνται κανονικότατα μέσα στους αιώνες από τους Έλληνες.
Κατά μίαν άποψη η αιτιατική είναι πιο κοντά στην δοτική οπότε, όσο παράξενο και να ακούγεται, ο βορειοελλαδίτικος τύπος (με λες) θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι πιο δικαιολογημένος.
Ο βασικότερος λόγος που σήμερα η σύνταξη με γενική θεωρείται ορθότερη (μου λες) είναι μάλλον επειδή η Νότιος Ελλάδα απελευθερώθηκε πρώτη και η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε στο νέο κράτος ήταν αυτή που μιλούσαν σε εκείνα τα μέρη.
Σήμερα, ειδικά μέσω των μέσων μαζική ενημέρωσης, έχει καθιερωθεί γενικότερα ο τύπος με την γενική.
Το βέβαιο είναι πως έχει περάσει στο υποσυνείδητό μας ως ο ορθός τρόπος αν και αυτό όπως είδαμε δεν στέκει πραγματικά.
Παρεμπιπτόντως, δυο από τους λογοτέχνες που έχουν γράψει με τον συγκεκριμένο τρόπο είναι ο Κώστας Π. Καβάφης και ο Αθανάσιος Χριστόπουλος.
Ας μην ξεχνάμε το εξής σημαντικό: οι νοτιοελλαδίτες, που εκφράζουν τη δοτική μέσω γενικής λέγοντας "θα σου πω κάτι", "θα της δώσω κάτι", στον πληθυντικό διαπράττουν ακριβώς το "σφάλμα" που καταλογίζουν στα εκ Βορρά αδέλφια τους, και λένε: "θα σας πω κάτι", "θα τους δώσω κάτι".
Χρησιμοποιούν δηλαδή αιτιατική!
Επομένως, καθαρά από απόψεως ομοιογένειας, τα βόρεια ιδιώματα είναι πιο συνεπή διότι χρησιμοποιούν αιτιατική και στον ενικό και στον πληθυντικό." .=.=.=.=Το "με λες" είναι πράγματι ένας έγκυρος τύπος καθώς χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες από μια μεγάλη μερίδα Ελλήνων.
Αυτό θα πρέπει να καταλάβουμε πια όλοι και να αρχίσουμε να υποστηρίζουμε την κατά τόπους ιδιαιτερότητες και να πάψουμε να μιλάμε για "σωστό" και "λάθος" εκεί που απλά είναι διαφορετικό!
Προς αποκατάσταση της αλήθειας όμως, να διευκρινιστεί εδώ πως το συγκεκριμένο κείμενο δεν ανήκει στον Μπαμπινιώτη και μήτε έχει δημοσιευτεί σε έντυπη μορφή στο Βήμα ή αλλού. Πρωτοδημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο τον Οκτώβριο τού 2008 και συγκεκριμένα
στο φόρουμ η «Λέσχη τού Βιβλίου».
Αποτελεί μάλιστα συγκερασμό αναρτήσεων από δύο διαφορετικά μέλη όπως μπορείτε να διαπιστώσετε στο σχετικό νημάτιο απ’ όπου αντλήθηκε το υλικό,μάλιστα όποιος θέλει μπορεί να συμβάλει στην εκεί συζήτηση.Καθώς φαίνεται λοιπόν, κάποιος αντέγραψε τα κείμενα από την "Λέσχη τού Βιβλίου", τα συγκόλλησε σε ένα ενιαίο, πρόσθεσε στο τέλος την υπογραφή τού Μπαμπινιώτη ώστε να ενισχύσει την συγκεκριμένη άποψη και έπειτα το έστειλε ή το ανάρτησε κάπου αφήνοντας την ιστορία να τραβήξει τον δρόμο που ξέρουμε.
Αυτό έχει το δικό του ενδιαφέρον καθώς αποτελεί τον νεότερο γνωστό "αστικό θρύλο".
Αποτελεί μάλιστα συγκερασμό αναρτήσεων από δύο διαφορετικά μέλη όπως μπορείτε να διαπιστώσετε στο σχετικό νημάτιο απ’ όπου αντλήθηκε το υλικό,μάλιστα όποιος θέλει μπορεί να συμβάλει στην εκεί συζήτηση.Καθώς φαίνεται λοιπόν, κάποιος αντέγραψε τα κείμενα από την "Λέσχη τού Βιβλίου", τα συγκόλλησε σε ένα ενιαίο, πρόσθεσε στο τέλος την υπογραφή τού Μπαμπινιώτη ώστε να ενισχύσει την συγκεκριμένη άποψη και έπειτα το έστειλε ή το ανάρτησε κάπου αφήνοντας την ιστορία να τραβήξει τον δρόμο που ξέρουμε.
Αυτό έχει το δικό του ενδιαφέρον καθώς αποτελεί τον νεότερο γνωστό "αστικό θρύλο".